چگونه به رابطه مان با فرزند جوان و نوجوانمان گند بزنیم!!

چه طور ممکن است رابطه تان را با نوجوانتان خراب کنید؟؟ 👨‍👩‍👧‍👦 انسان از کودکی تا بزرگسالی از مراحل مختلفی عبور میکند، در طی رشد، رابطه با والدین مهمترین تاثیر را در شکل گیری شخصیت فرد دارد. نوجوانی به دلیل تحولات هورمونی، تغییرهای فیزیولوژیک، شکل گرفتن نقش های اجتماعی و ثبات شخصیتی مرحله خاص رشد انسان است. والدین اگر توجهی به ظرافت های ارتباط با نوجوانشان نداشته باشند ، رابطه شان را با فرزندشان خراب خواهند کرد و مسلماً موجب تخریب شخصیت، و آسیب های جدی به پیوند درون خانوادگی شان خواهند زد. در این پست به سه مورد اشاره خواهم کرد و در روزهای بعد به مرور موارد بیشتری را اضافه خواهم کرد. توصیه می کنم شما هم در این مدت به هر موردی که اشاره می شود دقت و توجه کنید و تلاش کنید این عامل تخریب کننده را از رابطه تان با فرزند نوجوانتان حذف کنید: 1- اصلا به حرفهای نوجوانتان گوش نمی کنید! احتمالا تا آغاز نوجوانی دیگر کودک شما دیدگاه شما را درباره ی همه چیز می داند، ( اگر تا قبل از این سن همیشه نظر می داده اید و به او تعلیم دهنده بوده اید)، اما از سیزده سالگی به بعد باید بیشتر سکوت کنید و بدانید نظر او درباره ی هرچیزی چیست، اگر قرار باشد مرتب حرف بزنید و به او گوش نکنید، عملا رابطه ای میان شما وجود نخواهد داشت. اگر واقعا خوب به حرفهای او گوش کنید، او هم مشتاقانه دنبال شنیدن دیدگاه های شما خواهد شد. 2- دم به دقیقه گیر بدهید! اگر در ارتباط با نوجوانتان هرکاری ، چیزی، حالتی، انتخابی، رفتاری از او دیدید، سعی کنید تصحیحش کنید، مرتب تلاش کنید که عیب و ایرادش را گوشزد کنید تا برطرف کند، هیچ تحسینی نکنید، و فقط چک کنید کجای کارش خراب است تا اصلاحش کنید مسلماً فاصله عمیقی میان شما و او ایجاد خواهد شد. خاطرم هست جوان نوزده ساله ای که مدتی پیش به دلیل خودکشی ناشی از درد خیانت دوستش و سوء مصرف حشیش به مطبم آمده بود ، گفت: هروقت به اتاق پدرم می روم، انگار وارد دفتر مدیر مدرسه شده ام، باید بنشینم و به انتقادهایی که از من دارد جواب بدهم ، یا از خودم دفاع کنم و یا این که بپذیرم بابام درست میگه و من غلط کردم و حالا منتظر باشم که چه تنبیهی برایم در نطر دارد. ( خوب توقع دارید در یک چنین رابطه ای شخصیت این نوجوان چه قدر محکم باشد که در مقابل وسوسه های محیط بیرون به خوبی مقاومت کند و در برابر مشکلاتش زود از پا در نیاید؟  @Zainababedini  3- فرزندتان را سوال پیچ کنید! وقتی تمام ارتباط شما منحصر به سوال پیچ کردن بچه باشد، فکر می کنید فرزندتان از نشستن و زمان سپری کردن با شما لذت می برد؟ ممکن است بگویید خوب سوال می کنم که با من حرف بزند و ارتباطمان قطع نشود! اگر نپرسم که چیزی نمی گوید . بله خوب است که سوال بپرسید، مثلا مهمانی چه طور بود؟ بعد کمی مکث کنید، فرصت بدهید که فکرش را جمع کند و تصمیم بگیرد چه اطلاعاتی از مهمانی را باید برای شما ارائه کند، آن وقت بگویید خوب داشتی می گفتی ، خوش گذشت؟ و او کمی حرف می زند و شما به جای پرسیدن اینکه کی اومده بود ؟ چی خوردید؟ با کی اومدی؟ چه جوری رفتی؟ چرا با فلانی حرف زدی و ... فرصتی برای سکوت بدهید، اگر گفتگو روان نبود و ادامه نیافت، بگویید من گوش میدم عزیزم داشتی می گفتی. صحبت کردن را تشویق کنید، نه این که با سوالهای پیاپی او را یک گوشه گیر بیاورید و بازجویی کنید.

4- یکی دیگر از عوامل خراب کننده رابطه والدین و نوجوانان پخش کردن رازهای آنها ، و ندیده گرفتن حریم خصوصی آنهاست. اگر بنا باشد که به بهانه ی درد دل، یا تخلیه خشم و خالی کردن حرصتان، یا مشورت گرفتن از فک و فامیل و دوست و آشنا عیب و ایرادهای فرزند نوجوانتان را مطرح کنید به مرور زمان رابطه ی اجتماعی او با دیگران را تخریب خواهید کرد. عده دیگری از والدین هم هستند که در حضور فرزندشان ماجراهای شرم آور و خجالت باری از زندگی او را مطرح می کنند. بعضی از این والدین طوری رفتار می کنند که انگار خیلی هم عادی است که با دیگران از این باب سخن بگوییم که این پسر فلان فلان شده ی ما، یا دختر چنین و چنان ما فاتحه زندگی ما را خوانده اند!! می توانید تصور کنید که گوشه ی اتاقی ایستاده باشید و به سخنانی از پدر یا مادرتان درباره ی اینکه چه قدر شما زندگی آنها را خراب کرده اید گوش بکنید! بدگویی از فرزندتان او را فراری خواهد داد. اگر اشکالی هم در او می بینید به خود او بگویید ، در تنهایی و خلوت، پس از تعریف کردن از یکی دو تا از خوبی هایش، حتی اگر فرزند شما عادت به بدگوییهای عمومی شما پیدا کرده باشد، بازهم برایش قابل تحمل نیست که بپذیرد هرکاری میکند غلط است و هرکار غلطی هم می کند عالم و آدم از آن مطلع هستند! پرده پوش باشید و دریا دل! 

  https://t.me/greatlives زینب عابدینی، رواندرمانگر استان انتاریو، www.zabedini.com

/ 0 نظر / 14 بازدید