وبلاگ شخصی زینب عابدینی


+ امید

در چند روز گذشته که کانادا با بحران آتش سوزی جدیدی در استان بریتیش کلمبیا مواجه بوده است، آنچه برای من در کنار همه مسائل فرهنگی و جامعه شناختی اهمیت داشت مهارت دلداری در میان مدیران شهری و همشهریان بود. داشتم فکر می کردم آنچه که در بحران های بشری یا حوادث ناگوار طبیعی شاید از هرچیزی مهمتر باشد " از دست ندادن امید" است. آدمی به امید زنده است. اگر به این نتیجه برسی که فردا چیزی برای از دست دادن نداری ، شاید همان یک قدم نهایی برای نجات را دیگر برنداری و همین جاست که مصیبت بر سرت آوار می شود. جوان تر که بودم در جایی خوانده بودم که برخی خلبانهای جنگنده های نظامی در جنگ جهانی دوم سیبی را گاز می زدند و روی میز کارشان رهامی کردند و می گفتند همین که از این پرواز برگشتم بقیه آن را گاز خواهم زد. در بحران جنگ آنچه برخی از آنان را به دقت و احتیاط در عملیات نظامی وا می داشت همین روحیه امیدواری و دلداری دادن به خودشان بود. در سانحه آتش سوزی روزهای اخیر ماه جولای در بریتیش کلمبیا، مردم به شوق اینکه به زودی آتش مهارت می شود و به زودی به خانه های خود باز خواهند گشت شهر را ترک کرده و دارایی شان را رها کرده و در پناه گاه های در نظر گرفته شده به سر می برند. امروز خبرنگار سی بی سی از رئیس آتش نشانی منطقه پرسید پیش بینی تان از مهارت آتش چیست؟ او در پاسخ گفت : "من پیش از این سانحه برای تعطیلات سالانه خودم رفته بودم ماهیگیری که مجبور شدم برای مدیریت کار برگردم. امیدوارم به زودی آتش و بحرانهای حاشیه آن مهار شود تا دوباره برگردم ماهیگیری! "او هفته ای است که شاید چند ساعت محدود توانسته بخوابد و آن قدر دود و خاکستر به حلقش فرو داده بود که خبرنگار می پرسید قبلا صداتون این قدر خش دار نبود! او هم خنده ای سر داد و گفت بهتر می شه. به خاطر دود و خاکستر هواست. همین امیدواری و خوش بینی، همین دلداری دادن به خود و دیگران مهارت خاصی است که اگر بیشتر در جهان فراگیر شود زندگی را ساده تر می گیریم و دلخوشی بیشتر سختی ها و ناخوشی های روزگار را پشت سر می گذاریم. زینب عابدینی ، کارشناس ارشد روانشناسی بالینی، عضو نظام رواندرمانی انتاریو ، https://t.me/greatlifes

نویسنده : زینب عابدینی نسب ; ساعت ٥:٢٥ ‎ق.ظ ; ۱۳٩٦/٤/٢۸
تگ ها: امید
comment نظرات () لینک